دست نوشته های مهرداد

خزانی      

دو رَج سپیدار در دو سوی راه

                                و مه که بی امان .

زمزمه ی  خزان

   ترجمان ِ زاغکی خسته بود    

                              که باری

                                  از فرادست ِ باغ ِ خیس می گذشت .   

بوی شیار خاک

        رنگ رنگ ِ برگ

                 خاطره ای در گذر اما

                          و باران که بی وقفه .

دو رَج سپیدار بر گرُده های ِ جاده

                                       و مه ِ که بی امان

                                                   ... مه ِ که بی امان .

                                                          آذر 90 -  تهران

.

چشم که می گشایی

       صبح از یقین ات سر می زند .

بهار اگر می شکفد

       از سر انگشتان مهربان توست .

 تهران - اسفند ٨٩

. 

 .

حقیقت این است

.

آن دم که در خوابی

    یا که مدهوش از رویاهای ِ بی باورت

           یا مست از مجاز ِ سرگردان ِ پیرامونت   

            -  مجاز ِ چرخنده ای ِ که در مدار ِ تو نیست - ،

                          همه تقدیر ِ تو را

                                  ستارگان ِ بازیگوش

                                          به سر انگشت ِ شوخی ِ تلخی

                                                     به بازی گرفته اند ،

                                                                  خموش .

بی آن که بدانی ،

       بی آن که بخواهی ،

               حقیقت این است .

                     و هوشی واری ِ تو

                         به مثابه آن چه بیداری می پنداریش

                                    همه از آن مایه است

                                  که باور داری به بودنت .

*

ستارگان ِ خاموش

      با چشمانی به فراخی ِ آسمان

          خیره خیره

               به زرنیخ ِ جرقه ای می درخشند

                         و هستی تو

                               همه از شعوری گــُر می گیرد

                                                      که یقین ِ توست .

  هر چند که این مجاز ِ سرگردان

                  در مدار ِ تو نباشد .

                        تاب آر !

                              چرا که

                                  همیشه نخستینی

                                            و همیشه آخرین .

                                                     حقیقت این است .

                                                                                      هفتم شهریور هشتاد و شش

به احمد شاملو

روزهای سفید / روزهای سیاه

چراغي به مهتابي آويخته شد

                   و  نگاهي به راه دوخته . 

***

 دلتنگي هاي ِ تو را

       باد ترانه اي مي کند

                 و پريشاني ات را

                            به پچ پچه اي

                                    در خود فرو مي كشد . 

روزهاي سفيد

         روزهاي سرخ

                  روزهاي سياه

 دلتنگي هاي ِ تو

                چه  دلگيرند

                             نازنين   

                                   پريشاني ات چه نفس گير .

شب هاي سياه

      شب هاي لاجوردي

                   شب هاي سفيد

ترانه ساز ِ دلتنگي هاي تو

                                  باد بود

                                             وباد بود

                                                        وباد بود .

... و باد كه به هر سوي گريزان است وبه هر سوي .

 تنهايي تو را

              باد ِ شبانه  نجوا مي كند .

                                    ... و باد كه به هر سوي .

***

   فرجام   

پريشانی ِ کوتاهی بود 

                اين جهان

که  پی ِ بی فرجامی 

                به نيستی ره می برد .

قيلوله ای بود گسسته 

                  اين جهان

                       پر قيل و قال !  

جهان ، قيلوله ی ِ پريشانی بود .

                                     ۲۹ فروردين ۱۳۸۶                      

  خـــيال  

يکی  پـر ِ ســپيد

        در آبی ِ آسمان 

                 بی وزن

                     و  بی سرنوشت  .

*

يکی  پـر ِ سپـــيد

         در آبی ِ آسمان .

                                                     ۲۳  تير ۱۳۸۴

   درنگ  

در سايه سار ِ بلند بيد

               درنگ می کنم دیگر بار :

                               - من  کــه ام ؟

چيزی در من شک می کند انگار :

                                - من به کـجایــم ؟ 

*

باقی همه

       پچ پچه ای در گريز بود و

                          گویچه هایی رها در باد .

برای مسافر امٌا            

            زندگی وقفه ی ِ کوتاهی بود  

                                       بينِ ِ دو تابستان .

                                                        ۱۷ تير ۱۳۸۴

   بیهودگی    

میان ِ  ماندن و رفتن

             آنکه می ماند،

                  بر سکوی ِ  جاودانه ای می نشیند

                                      ومرغ تنهایی ِ  خود را

                                            به هزار آرزوی ِ عبث  پر می دهد .

باقی همه سکوت ِ بی وقفه ی ِ  خویشتن ِ  خویش است

                                           و تکرار ِ  بیهودگی ها .

*

میانِ ماندن و رفتن

           آنکس که می رود ،

                 گویی به آواز ِ خنیاگر ِ غمگینی دل داده است  

                                          که از پس ِ دریاهای ِ  ژرف

                                             غربت ِ  او را تکرار می کند

                                                   و فراموشی اش را دوچندان .

باقی  همه سکوت ِ بی وقفه ی ِ  خویشتن ِ  خویش است

                                                      وتکرار ِ  بیهودگی ها .

                                                                                                        فروردین ۱۳۸۴

  روز ِ ديگر               

غلطان غلطان

         گوی ِ  ميدانچه ی ِ آسمان 

                  سر مي رسد از مشرق ِ مقدر 

                              و فرو مي نشيند به مغرب ِ محتوم !

چندي ست

            اينگونه چوگان ِ روزانه ی ِ ما  به فرجام می رود . 

چندی ست

              چنين مقدر و محتوم . 

                                                                         فروردين ۱۳۸۴

               همه چيزی پشت چشمهايم ست ،

                                        ديواری متحرکم با روزنک های نگاه .